Dzika rzeka meandruje, podmywa brzegi, zmienia ukształtowanie dna i łach,
tworzy starorzecza. Jest nieprzewidywalna, odmienia swoje oblicze w ciągu
roku, rozlewa się na nadrzeczne łąki oraz łęgi lub zwęża nurt i odsłaniając
płycizny, głazy, powalone drzewa. Taki charakter zachowało w Polsce wiele
mniejszych rzek, we fragmentach również największe: Wisła, Narew czy Bug. Są
one ostojami Natura 2000 chroniącymi populację wielu gatunków ryb, wodnych
ssaków oraz ptaków gniazdujących w lasach łęgowych, na piaszczystych wyspach
i w nadrzecznych skarpach. Doliny rzek to także ważne korytarze migracyjne
umożliwiające wędrówki zwierząt. Korzystają z nich migrujące wiosną i
jesienią ptaki, wędrują wzdłuż nich ryby, także w celu odnalezienia tarlisk,
oraz ssaki. Prawidłowemu funkcjonowaniu korytarzy migracyjnych zagrażają
budowle hydrotechniczne: jazy, zapory, mosty drogowe i kolejowe, stanowiące
bariery trudne do pokonania przez wędrujące zwierzęta. Tworzone wzdłuż rzek
ostoje naturowe pozwalają na odpowiednie nadzorowanie budowy tego typu
obiektów, aby podczas funkcjonowania nie szkodziły naturze.
