Tereny
rolnicze zajmują rozległe obszary Polski. Przyrodniczo najcenniejsze są te,
na których rolnictwo zachowało charakter ekstensywny i utrzymano mozaikę
upraw. Wprowadzenie wielkoobszarowych monokultur prowadzi do zubożenia
bioróżnorodności i zaniku wielu gatunków roślin i zwierząt. Wśród pól ważną
rolę odgrywają enklawy dzikiej przyrody, jak ugory, miedze, kępy krzewów,
drzewa, oczka wodne, sterty kamieni, polne drogi. Stanowią schronienie dla
fauny, umożliwiają budowę gniazd i zdobywanie pokarmu w krajobrazie silnie
przekształconym przez człowieka. Eliminacja takich niewielkich środowisk z
otwartego terenu, często związana z intensyfikacją produkcji rolnej,
prowadzi bardzo szybko do wycofania się wielu gatunków zwierząt. Są one
szczególnie cenne na obszarach Natura 2000, ponieważ je ubogacają oraz
wpływają na występowanie naturowych gatunków ptaków, choćby gąsiorka czy
ortolana. Stąd zapisy w programie prośrodowiskowym, powiązanym z dopłatami
rolniczymi, wprowadzające na obszarach ostoi Natura 2000 działania
obejmujące ochroną tego typu miejsca.
